Tagarchief: FRANKRIJK

Juli 2018: solofietstocht in Frankrijk

WOENSDAG 11 JULI: SENS (na 2 dagen Parijs)
Het is vakantie dus ik mag lekker doen en laten wat ik wil.. 😉
En nu heb ik opeens geen zin meer om te schrijven en wil ik – naast het fietsen – vooral lezen. Vandaar dit vroegtijdig einde van deze blog.
Oké dan… af en toe nog wat foto’s hiernaast…
Tot ziens!


ZONDAG 8 JULI: REIMS – NOGENT L’ARTAUD
Vannacht als een kanon geslapen en na een kop koffie afscheid genomen van Philippine.
Het is nog vroeg en stil in de stad als ik weg fiets maar gelukkig is de super al openen en kan ik de catering voor vandaag inslaan.

Onderweg

Dan echt op weg. De eerste vijftig km is het voortdurend klimmen en dalen. Mijn benen hebben het zwaar en de remmen van mijn fiets navenant. Maar we houden vol en genieten van de wijngaarden hier in de Champagnestreek, die later overgaat in de Picardie.

Champvoisy

Ik heb een globale fietsroute via Google uitgezet maar ter plekke bepaal ik steeds welke kant ik uitga. Daarbij zoek ik de landweggetjes op en passeer het ene na het andere dorp/gehucht. Maar op deze zondag, met dit warme weer, is er geen mens op straat. Veel te warm waarschijnlijk.

Op de fiets heb ik geen last van de hitte. Ik heb genoeg water bij me maar kijk toch uit naar een terras. Nou, het eerste terras kom ik pas ’s middags om 3 uur tegen, een half uur voor m’n eindbestemming.  Maar ja, wat moet dat moet, dus ik stap toch af om er wat te drinken.

Nogent l’Artaud

Dan steek ik de Marne over en fiets de laatste klimmers naar m’n verblijf voor de komende nacht. Dat is een huisje midden in het dorp waar zo te zien niemand woont. Ik bel het de verhuurster en dan komt al gauw een man met zijn twee zoontjes de hoek om lopen die mij enthousiast begroeten.
Michael is de man van de verhuurster en leidt mij door een poort naar een piepklein hofje waar ik mijn fiets kan stallen en dan draagt hij mijn bepakking 2 trappen omhoog naar de zolderverdieping. Daar is met de Franse slag een appartement is ingericht. Eenvoudig, maar schoon en met alle benodigde voorzieningen. Zowaar een prima tv om het einde van de touretappe te zien ;-).


ZATERDAG & JULI: MAASTRICHT-REIMS

Lunch met Ate bij de kathedraal van Reims

In drie uur rijden we in Ate’s Saab op ons gemak naar Reims  waar we ons keurig op de afgesproken tijd melden bij Delphine, mijn Airbnb-host die een kleine benedenetage heeft in een modern appartementen-complex in het centrum. We stallen mijn fiets in haar huiskamer(…), laten mijn spullen achter in mijn kamer en vertrekken dan te voet richting kathedraal waar we in een parkje op een stenen bank onze lunch eten. Dan lopen we weer terug naar mijn onderkomen waar we afscheid nemen want Ate rijdt nog drie uur door naar het Zuiden waar hij een workshop fotografie gaat volgen.

Onderweg in het veld…

Ik twijfel nog of ik de stad te voet ga verkennen of toch maar m’n fiets pak voor een trainingstochtje. Uiteindelijk kies ik voor het laatste, richting Berru gaat de tocht.  Maar helaas, na 10 km krijg ik in Cernay-les-Reims een ‘lekke tuub’, nondedju! De achterband loopt langzaam leeg en even later staat de fiets ondersteboven in de berm waar ik de binnenband wil vervangen. Ik heb een tijd geleden met Hans geoefend hoe ik het achterwiel eruit krijg maar daarna heb ik dat nooit meer gedaan. Dat gebrek aan oefening wreekt zich nu want ik heb grote twijfels of ik het goed doe (valt niet mee bij zo’n speedbike met allerlei toeters en bellen). Uiteindelijk besluit ik om geen risico te nemen (ik moet per slot van rekening nog een week met die fiets verder) en hem weer om te draaien, terug naar Reims te lopen en dan onderweg maar een oplossing te verzinnen.
Op m’n iPhone luister ik al lopende naar de voorbeschouwing van de WK-wedstrijd Engeland-Zweden. Dat maakt het lopen minder saai en al met al hou ik de vaart er goed in. Ik zoek via web een fietsenmaker en zowaar, bij de tweede heb ik succes en daar kan ik tot 7 uur terecht voor reparatie van m’n fiets. Maar …dat is wel nog 7 km lopen…

Bij de fietsenmaker

En dan zit er niets anders op dan m’n verstand op nul zetten, regelmatig wat drinken en doorlopen. En zowaar, precies op het moment dat de wedstrijd afgelopen is stap ik de fietsenzaak in Tinqueux binnen…
Samen met de fietsenmaker demonteren ik het wiel (leermoment!), vervang de tube en een kwartiertje later fiets ik weer terug naar m’n Bnb waar ik snel douche, een kop koffie drink en dan op m’n gemak

Cirque de manege

naar het Cirque de manege loop waar ik aan de praat raak met een very sophisticated Britse accountant – een soort kruising tussen David Attenbrough en Gerd Leers – die  sinds 30 jaar in Lille woont en zeer veel af blijkt te weten van muziek. We zitten op goedkope plaatsen maar omdat de tent niet vol zit, schuiven we net voor het begin door naar een veel betere positie. En dan is het 2 uur genieten van Beethoven en Rachmaninov.

Cirque de manege

Het is nog licht als ik weer buiten kom en door de zwoele zomeravond loop ik door het rustige centrum terug naar huis. Vroeg naar bed vandaag want morgen begint de echte fietstocht.

2016 Dordogne

 

En route …                                                                             Frankrijk, 17 juni 2016

Op weg naar een schrijfworkshop in Zuid Frankrijk besluit ik om voor de afwisseling de snelweg te verlaten en een stukje binnendoor te rijden.

Na enige tijd arriveer ik een klein dorpje waar ik een tankstation met vier pompen ontdek. Er staan al twee auto’s en hun eigenaars, twee mannen van middelbare leeftijd, hangen tegen een motorkap aan wat te keuvelen. Ze schijnen geen haast te hebben en maken geen aanstalten om te gaan tanken. Of wellicht hebben ze dat al gedaan en zijn ze uitgebreid afscheid aan het nemen.

Ik stop bij de derde pomp en kijk zoekend om me heen of ik wellicht personeel kan ontdekken. Maar het kantoortje even verderop is leeg en behalve de twee mannen zie ik niemand.

Als ik m’n tankdop losgedraaid heb, pak ik het tankpistool en voel hoe de benzine in de tank stroomt. Dat duurt helaas niet lang want al snel hoor ik een klik en dan stokt de benzinetoevoer. Op het display zie ik dat de teller stil is blijven staan op 7 liter. Ik probeer nog een paar keer om de pomp weer aan de gang te krijgen, maar helaas zonder succes.

Dan pas zie ik het kleine, oud vrouwtje dat kromgebogen en met een ontstemde blik naar mij toe komt lopen. Ze draagt een verwassen, gebloemde schort die z’n beste tijd heeft gehad en datzelfde geldt zo te zien voor deze dame op leeftijd; ik schat dat ze ergens begin de tachtig is. Het grauwe, gerimpelde gezicht wordt omlijst door wit-gele slierten haar en aan een van die slierten bungelt een roze haarspeld waarvan de functie mij enigszins ontgaat.

Terwijl ze langs de mannen loopt, mompelt ze iets tegen hen en de kerels knikken begripsvol. Als de vrouw voor me staat, richt ze haar gekromde lijf op en met een scherpe stem bijt zij mij iets onverstaanbaars toe.

Ik word afgeleid door de bijna tandeloze mond waarin een zwarte hoektand gedurende de voorbije decennia dapper stand heeft gehouden en omdat mijn Frans niet geweldig is, begrijp ik haar niet. Als ik haar vraag om nog eens te herhalen wat ze eerder zei zucht ze en met een krakende stem noemt ze het bedrag dat ik moet betalen.

Ik wil echter graag een volle tank hebben en dat probeer ik haar in mijn beste schoolfrans duidelijk te maken. Helaas, de oude vrouw is duidelijk geïrriteerd en geeft geen duimbreed toe.

Ik begrijp inmiddels dat dit geen zelfbedieningstankstation is en dat ik had moeten wachten tot ik geholpen werd, óók toen het bedienend personeel er even niet was. Bovendien hadden de mannen uiteraard voorrang. Nee, dat komt niet meer goed.

In mijn best Frans maak ik mijn excuses maar het vrouwtje kent geen genade. Ze heeft de pomp stop gezet en ik krijg geen druppel benzine meer van haar.

Dan geef ik het op en overhandig de vrouw een biljet van twintig euro. Ze zucht wederom diep en loopt kromgebogen naar het shabby kantoortje waar ze uit een sigarenkistje het wisselgeld haalt dat ze traag uittelt op het versleten formica tafeltje.

Als ik even later met mijn auto het tankstation verlaat, staat de vrouw weer bij de mannen. In m’n achteruitkijkspiegel zie ik dat zij mij hoofdschuddend nakijken.


Musée Zadkine                                                             Les Arques, 23 juni 2016

Musée Zadkine

Het is stil achter de toegangsdeur van het museum en het duurt even voordat de beheerder verschijnt om mij een toegangskaartje te verkopen. Op de een of andere manier raadt hij dat ik uit Nederland kom en geeft mij een Nederlandse toelichting op de tentoongestelde werken mee.

Ik heb het museum helemaal voor mij alleen vanmiddag en dat is wel zo prettig. Langzaam slenter ik langs de werken, waarvan sommige mij bekend voorkomen. Ik zit een tijdje op een keukenstoel de achtergrondinformatie te lezen en kijk in een filmzaaltje naar een documentaire waarin Zadkine vertelt over z’n werk en rustig door het dorp, waarin hij zo lang woonde, slentert.

Musée Zadkine

Aan ondertiteling doen ze hier niet, dus m’n fantasie moet de teksten die ik niet begrijp zelf invullen. Geen probleem; de trage zwart-wit beelden van het dorp en de gerimpelde kop van Zadkine maken alles goed.
In de kelder blijf ik lang staan bij het drie meter hoge, uit een oude plaatselijke boom gesneden, beeld ‘Homo sapiens’ en ook het ontwerp voor zijn monument  voor het gebombardeerde Rotterdam maakt veel indruk.

Musée Zadkine

Maar het beste bewaar ik voor het laatst.
Als ik de houten deur van de kerk tegenover het museum achter me sluit en aan de duisternis en stilte gewend ben, wordt mijn blik vanzelf getrokken door de verlichte corridor die via een trap leidt naar een nis waarin de pietá van Zadkine in al zijn eenvoud staat. Het beeld maakt  een verpletterende indruk op me. Zelden zoiets moois gezien.

Ik ben alleen in de kerk, dus heb alle gelegenheid om in stilte te genieten. Op de voorste kerkbank blijf ik nog lang zitten; de koelte van de kerk, de stilte van de hoge ruimte om me heen, de rust van het beeld voor me. Soms is niet meer nodig.


Schatkamer                                                                              Salviac, 23 juni 2016

Salviac

Het is heet, erg heet vandaag en op weg naar m’n geparkeerde auto kan ik de verleiding van de openstaande kerkdeur, die toegang geeft tot de koelste plek van het dorp, niet weerstaan. Het is een kerk zoals zoveel in deze streek. Met houten banken, een onsamenhangende verzameling lithurgische kunstwerken, een tentoonstelling over een of andere heilige en wat vergeelde posters over voorbije gebeurtenissen. Ik loop langzaam een rondje langs de muren en voorbij het altaar dat beschenen wordt door het licht dat door de gebrandschilderde ramen naar binnen schijnt.

Als ik de buitendeur weer openduw klinkt opeens een voorzichtig maar dringend ‘Madam?!’, dat ergens achter een Madonna vandaan lijkt te komen. Ik loop aarzelend terug richting altaar en uit een zijbeuk verschijnt een in het zwart geklede vrouw van een jaar of zeventig. Haar dunne, vlassige haar lijkt te zijn bewerkt met een restje henna van haar kleindochter en piekt alle kanten uit.
Ik loop aarzelend naar haar toe en op mijn ‘Pardon?’ geleidt ze mij met een uitnodigend gebaar naar een houten deur in de hoek waarachter zich volgens haar ‘le Trésor’ bevindt.

SalviacNou heb ik het niet zo op uitstallingen  van katholieke rijkdommen, maar ik wil de vrouw niet tegen het hoofd stoten en doe alsof ik blij verrast ben. Dat enthousiasme moet ik vervolgens zien vast houden, want de vrouw blijft nieuwsgierig bij de ingang staan kijken hoe ik langs de glazen vitrines loop. Daarin bevinden zich de gebruikelijk parafernalia waarin ik – cultuurbarbaar – matig geïnteresseerd ben. De mooie, zwarte armaturen van de subtiele halogeenverlichting in de vitrines vind ik daarentegen érg mooi,

SalviacDe laatste vitrine staat vol met verzilverde en vergulde misbekers, maar eerlijk gezegd lijkt het geheel meer op de prijzenkast van de plaatselijke kegelvereniging. M’n gastvrouw staat ondertussen nog steeds in de deuropening te glunderen, blij met alle aandacht die haar schatten krijgen. Als ik de schatkamer verlaat bedank ik haar vriendelijk en met een glimlach van oor tot oor begeleidt ze me naar buiten, waar de hitte mij opwacht.


REACTIE:

29 juni 2016: Anne Marie Verel:

Mooie site, Carla.
Mooie verhalen !


2016 Franse Pyreneeën & Andorra

Andorra, 8 mei 2016

160625OrrisDuCarlaMet m’n neus tegen het kleine vliegtuigraampje, en met m’n iPad op schoot, probeer ik diep beneden mij het riviertje te volgen dat zijn weg zoekt door het beboste landschap.

Ik ben met Anouk & Andrée op de terugvlucht van een trip naar Barcelona. De dames slapen in de stoelen links van mij (what’s new?), maar ik ben klaarwakker.

Het is gelukkig onbewolkt en in de verte zie ik de besneeuwde toppen van de Pyreneeën. Volgens de navigatie-app op m’n iPad bevinden we ons zo’n dikke negenhonderd kilometer boven het drielandenpunt Spanje/Andorra/Frankrijk.

Het blijft bijzonder dat ik zo ‘life’ beneden mij kan zien wat op m’n iPad-scherm wordt weergegeven. Voor een kaartlezer als ik is dat altijd weer genieten.

Dan zie ik opeens een meer liggen – ergens boven de boomgrens – en ik kijk op de kaart of ik de vorm van dat meer kan ontdekken. En ja hoor, op de kaart zie ik dezelfde vorm in het blauw. Maar ik zie méér: bij die blauwe vlek staat op de kaart ‘Orris du Carla’ vermeld, en even verder ‘Le Carla d’en Haut’. Dát is sterk …

Nou wil het toeval dat ik voor medio juni een schrijfworkshop in de Dordogne gepland heb, en aansluitend was ik van plan nog een week in de Spaanse Pyreneeën gaan wandelen. Maar ter plekke pas ik mijn planning aan; ik ga in juni naar de Franse Pyreneeën, naar ‘Le Carla d’en Haut’!


(twee dagen later)
Maastricht, 10 mei 2016

Auzat

Het valt niet mee om een onderkomen te vinden in de buurt van ‘mijn’ meer. Het ligt boven de boomgrens in de middle of nowhere en het dichtbijzijnste dorpje is Auzat, in een dal zo’n 15 kilometer stroomafwaarts. Maar daar vind ik dan wel, na het nodige zoekwerk op het internet, een mooie chambre d’hôte in een statig huis. Ik reserveer de kamer met het mooie balkon dat uitzicht biedt op het dorp en de bergen.


(anderhalve maand later)
Auzat, 25 juni

Vanuit de Dordogne rij ik in 3,5 uur naar de Pyreneeën waar ik in Tarascon-sur-Ariège aan de langzame klim richting Auzat begin. Na de hitte van de Dordogne is de lagere temperatuur hier erg welkom, al hoop ik dat de bewolking nog zal optrekken. Met de zon erbij zijn de dagen altijd nét even mooier 😉

M’n TomTom leidt me probleemloos naar m’n onderkomen voor de komende drie dagen, waar ik m’n spullen neerzet om daarna meteen weer in m’n auto te stappen, op zoek naar ‘les Orris du Carla’.

MounicouNaarmate de weg stijgt wordt deze steeds smaller en de afstand tot de wolken kleiner. En dan rij ik opeens ín de wolken, moeten de ruitenwisser flink aan het werk en rij ik over het stuur gebogen met m’n neus tegen de voorruit omdat het zicht minimaal is. De mist lijkt tegen m’n voorruit te plakken, maar ik geef niet op. Langzaam vooruit is ook vooruit, nietwaar?

Les Orris du Carla

Maar dan stopt de regen en wordt het zicht wat beter. Komt goed uit, want de weg wordt opeens gebarricadeerd door een hekwerk waarachter een karrenspoor verder gaat. Einde van de rit.

Als ik uit m’n auto stap zie ik zo’n 20 meter van de weg af wat koeien grazen. Een gammel houten brugje leidt over een gletsjerriviertje naar een steile berghelling. Dat moet het pad zijn waarlangs ik naar boven had willen lopen. Dat zit er vandaag, gezien de mist, niet in maar ik loop toch al een stukje die kant op omdat ik wil uitproberen hoe mijn rechterknie (met problematisch meniscus) zich houdt.

Les Oris du Carla

Eer ik dat echter kan uitproberen komt opeens een grote koe met een noodgang mijn richting op gerend. Ik kijk nog eens goed of het misschien niet toch een stier is, maar nee, het is en blijft een koe. Desalniettemin ren ik zekerheidshalve snel terug over de brug. De koe twijfelt nog even, maar stapt dan ook op de brug en loopt die voorzichtig over. Dan pas zie ik het kalfje dat aan mijn kant van de brug staat te grazen en snap ik waarom die koe zo’n haast had. Enfin, toch nog even gauw een fotootje gemaakt en daarna terug in de auto gestapt. Genoeg avontuur voor vandaag. Bovendien moet ik ook nog heelhuids door de mist beneden zien te komen…


Auzat, 26 juni

Auzat

Een nieuwe dag met nieuwe kansen. Opnieuw een poging dus om op de ‘Haut du Carla’ een wandeling te maken. Vanuit het dal gaan helaas ook vandaag weer de toppen schuil onder een wolkendek en de besneeuwde ‘Montcalm’ (3.077m) is vanaf mijn balkon niet te zien. Maar ik gok erop dat die wolken de komende uren óf oplossen óf zo dun zijn dat het boven de boomgrens toch gewoon zonnig is.

Les Orris du Carla

De autorit omhoog gaat sneller dan gisteren, maar het is dan ook minder mistig en het blijft zowaar droog. Uiteindelijk parkeer ik m’n auto weer op dezelfde plek en loop een stukje over het karrespoor achter het hekwerk.

Daar zie meteen de eerste ‘Orri’. Ik heb m’n huiswerk gedaan, dus weet dat het hier een oude schuilplaats betreft van herders die vroeger gedurende de zomermaanden hierboven met hun schapen rondtrokken. De onderkomens zijn niet meer dan wat op elkaar gestapelde stenen en de bouwsels gaan moeiteloos op in de omgeving.

Les Orris du Carla

In het dorp heb ik mij gisteren laten uitleggen waarom deze plek ‘Les Orris du Carla’ heet en de vlakte stroomopwaarts ‘Le Haut du Carla’.  ‘Carla’ blijkt het dialectwoord te zijn voor ‘champ’ (veld/akker), dus ik neem aan dat de herders hier vroeger akkertjes hebben aangelegd. Daar is nu overigens niets meer van te zien.

Les Orrys du Carla

Ik besluit om een stukje te klimmen om uit te proberen hoe mijn rechterknie zich houdt. Dat is niet best. Om Freek de Jonge maar eens te citeren: “Ik wil wel, maar m’n knieën knikken van nee”. Als ik even stil blijf staan – twijfelend of ik al dan niet naar m’n knieën moet luisteren – zie ik even verderop een man met een houten stok (type : Heidi’s opa) staan. Hij komt naar mij toe als hij ziet dat ik hem gespot heb. We raken in gesprek, voor zover dat mogelijk is met mijn gebrekkig Frans en zijn bijzonder dialect (lijkt een beetje op het Catelaans, we zitten hier vlak bij de grens met Spanje). Hij vertelt dat hij net van boven komt en dat het niet raadzaam is om daar nu naar toe te gaan. Het is niet alleen te mistig, maar het water van het riviertje dat daar overgestoken moet worden is veel te hoog als gevolg van de barre weersomstandigheden van de laatste dagen. Nou, dat maakt de beslissing weer een stuk makkelijker; ik blijf deze dagen gewoon op ‘Le Haut du Carla’ en ga geen moeilijke toeren uithalen.

Les Orris du Carla

Ik wil eigenlijk via het karrenspoor omhoog richting de Spaanse grens lopen, maar besluit die wandeling tot morgen te bewaren, in de hoop dat het dan gewoon goed weer is, zoals ik dat besteld heb.

Aan de oever van het riviertje zoek ik een relatief droog plekje waar ik verder lees in een van mijn vakantieboeken (Bruce Chatwin) en alvast een deel van mijn lunchpakket verorber. En als na een hele tijd de nevel weer mijn kant op komt, hou ik het voor gezien en rij ik terug naar het dal waar de zon wél schijnt…


Auzat, 27 juni

Les Orris du Carla

Als ik ’s ochtend m’n ogen open doe zie ik dat de bergketen nog steeds in grijze mist gehuld is. Reden genoeg om mij weer om te draaien en een tweede slaapsessie te starten.

Maar na een uurtje sta ik dan toch op, ontbijt beneden en ga daarna met m’n boek op het balkon zitten, in afwachting van wat komen gaat.

En zowaar, na een half uurtje trekt de hemel open en verschijnt de witte top van de Montcalm voor het eerst in al zijn pracht. Hij bestaat dus toch!

Les Orris du Carla

Ik smeer mij gauw in met anti-zonnebrand, trek m’n bergschoenen aan, pak m’n gereedstaande rugzak en rij voor de derde keer naar le Haut du Carla. Daar ben ik niet de enige, want als ik bij het eindpunt arriveer, staan aan de andere kant van het hek weer de koeien met kalfjes te grazen. Ik laat veiligheidshalve het karrenspoor voor wat het is en klauter een eind verderop van rots naar rots om, na een weide boog om de kudde gemaakt te hebben, uiteindelijk weer op het rechte spoor (…) terecht te komen en eindelijk te starten met de geplande wandeling.

Les Orris du Carla

En dat is genieten! Ik voel de zon onbarmhartig door mijn kleren heen branden, maar door de koele bries en de vochtigheid die uit het groen om mij heen omhoog stijgt, is het goed vol te houden. Mijn knieën doen braaf mee en ook mijn conditie is oké. Vier uur lang volg ik het stijgende pad langs het riviertje met af en toe een korte pauze om wat te drinken, te lezen of zo maar wat te niksen. Bij een watervalletje vind ik de ideale plek voor een siesta; m’n talent om overal in slaap te vallen laat me ook hier niet in de steek 😉

Les Orris du Carla

De besneeuwde top die de grens vormt tussen Frankrijk en Spanje komt steeds dichterbij en boven de toppen van de bergketen circelen de hele dag grote vogels – vale gieren neem ik aan – die gebruik maken van de thermiek en de prachtigste kapriolen uithalen. Ik kijk ernaar en geniet.

Verder valt er, qua fauna, niet zoveel te zien. Behalve de gieren en runderen zie ik een kudde paarden, wat kikkers in het natte gras en een dikke, zwarte naaktslak op m’n pad. That’s about it. Geen schapen dus, laat staan beren. Nee, dat was in de Dordogne wel anders. Daar zag ik, behalve runderen en loslopende honden (%&$^#*@!), regelmatig reeën in het wild.

Les Orris du Carla

Op de terugweg heb ik de zon in m’n rug en zie ik hoe diezelfde zon de waterdruppels op het gras doet schitteren. Prachtig! Toen ik anderhalve maand geleden dit landschap van negen kilometer hoogte bekeek, had ik geen idee dat het hier zo mooi zou zijn.

Les Orris du Carla

In de strakblauwe lucht zie ik regelmatig witte strepen van vliegtuigen die noordwaarts vliegen. Zij volgen blijkbaar dezelfde route die ik begin mei nam en ik vraag me af of daarboven nu ook mensen met hun iPad op schoot naar beneden zitten te gluren …

 

 


2010 Frankrijk

Concertreis Femmes Vocales, april/mei 201020100424FrankrijkFemmes1

  • Dirigent: Cécile Schouten
  • Koorleden: Wilma Bollen, Mireille Bormans, Vera Breukers, Annemien van der Dool, Jenny Frints, Helga Gerritz, Marie-José Hassing, Marjo Hermans, Janny Kettenis, Maria Kerckhoffs, Plonie Kremer, Marie-Jeanne Lemmen, Annemie Panayotopoulos, Marianne Schols, Helma Strookman, Jacquie Weekers, Carla Widdershoven, Ollie Zwitserlood,
  • Organist: Remy Syrier
  • Bariton: Rob Pluymen
  • Partners: Adje, Bart, Harry, Hub, Louise, Martin, Nol, Willem, Wouter
  • Thuisfront: Femke Oosterdijk

CONCERTLOCATIES:
2 mei: Abbatiale Saint Géraud à Aurillac
3 mei: Abbatiale de St. Foy à Conques
4 mei: Église de Lacapelle Viescanp


24 april: Repetitie in Lutherse kerk
Verslag Carla:

20100424FrankrijkFemmes2Morgen vertrekken Plonie & echtgenoot Bart naar Martal om de logeerpartij van onze club voor te bereiden en in de loop van de komende week vertrekken de overige reisgenoten per auto met/zonder partner met/zonder caravan naar het zuiden.

20100424FrankrijkFemmes3Volgens planning zal op vrijdagavond het grootste deel van het koor in Martal aangekomen zijn en onthaald worden op een ‘lopend’ buffet in ‘La Grange, het centrale verblijfadres voor deze reis.

20100424FrankrijkFemmes4Zaterdagmiddag zullen de laatste reizigers zich bij het gezelschap aansluiten en wordt het serieus; om 15.30 uur begint de repetitie!

Maar… éérst komende woensdagavond nog een laatste repetitie in Mestreech: 19.00 uur in de grote zaal van de muziekschool!

20100424FrankrijkFemmes5Na het repeteren is het tijd voor een welverdiend kopje koffie of iets anders nats bij de Belsch! Zie bijgaande foto’s, gemaakt door Jacquie.

Rosemarie: 
mooie foto’s, mooie opmaak – als dat geen succes wordt daar in Frankrijk, dan weet ik het niet….

Louise:
 Dit zal mijn eerste keer in zuid-frankrijk zijn. Ik verheug me! We brengen onze fietsen mee zodat we de calorietjes van de kaas en wijn kunnen weg werken. Louise en Rob

Remy en Adèle:
 lieve mensen, morgen vertrekken wij met ons oude caravannetje, eerst naar Vezelay dus wij nemen het ervan en verheugen ons op het verblijf samen met jullie. Wij gaan er samen iets moois van maken! lieve groet en een voorspoedige reis gewenst


27 april: Eerste foto’s van Conques
Verslag Annemie:

20100427FrankrijkFemmes3Ik kreeg een paar foto`s doorgestuurd van Conques. Mooie plaatjes.
Onze voorbereidingen zijn gestart, dwz. vandaag is de Caravan van stal gehaald. Hééél belangrijk dus!
20100427FrankrijkFemmes2

20100427FrankrijkFemmes1


28 april: Message de Plonie
Verslag Plonie:

Zo, en dan hier wat foto’s vanuit Martal.
Mooi weer tot nu toe, maar het lijkt te gaan veranderen zaterdag. Dus kijk maar even op weeronline. Truitje, hempje enz. enz.

20100428FrankrijkFemmes1Ondertussen………………………….druk met de voorbereidingen…………..
De wijn wordt nog aangevuld met 2 witte en 1 rosé….! Wat er ook gebeurd…we komen de tijd wel door!
Zo’n 46 liter in totaal. Moet lukken, toch..?

20100428FrankrijkFemmes2Aanstaande zaterdag is het 1 mei en alle winkels zijn dicht en ook de nodige restaurants. “Dag van de arbeid” en dat brengt heel Europa in gepaste rust door behalve de Nederlanders….nijver volkje!
We hebben trouwens een heel geduvel gehad met internet, maar het ziet er op dit moment goed uit. Van alles is er ondernomen.
Door een meneer van Orange en door onszelf en dan vooral door Gerdy ( mijn zeer handige…in vele opzichten..schone-zus ) en Bart samen met iemand uit ons dorp, die ook bij Orange werkt.

20100428FrankrijkFemmes3Bart en Jan gaan nu nog eventjes wat metselen en ik ga verder met de poets.
Onze hulp kan niet helpen. Zij werkt in een artsenpraktijk en daar is een collega geopereerd aan haar ogen. Dus Véronique heeft het veel te druk nu.
De meisjes Gerdy en Plonie zijn nu ook de “poetsvrouwen”…!
Kwam er eventjes bij.
Zo, ik ga weer verder met de werkzaamheden.
À bientôt en ……we zien er naar uit dat jullie komen. Wordt het een gezellig kippenhok.
Och, wat zeg ik nu toch weer.!
Apolonia


28 april: “Dat kán mooier…”
Verslag Carla:

20100428FrankrijkFemmes5… zei dirigent Cécile na de repetitie van vanavond. En natuurlijk kan dat mooier… als de hele club compleet is natuurlijk! Voor straf heb ik een rare foto van haar gemaakt…..

20100428FrankrijkFemmes6

Met een select gezelschap hebben we ons vanavond door de mis van Caplet heen geworsteld en de drie Brahmsen hebben we er ook nog even doorheen gehaald. Komt goed….

20100428FrankrijkFemmes7In de zaal zat ondertussen voorzitster Femke kritisch naar haar koor te luisteren. Zij kan helaas niet mee op reis maar wilde ons wel even een goede reis en fijne concerten toewensen.

20100428FrankrijkFemmes4Daar hebben we na de repetitie op het terras van Kien nog eentje op gedronken….


30 april: Quatre Femmes en route
Verslag Carla:

Donderdagochtend vertrokken 20100429FrankrijkFemmes1Jacquie & ik vanuit Maastricht en Ollie & Cécile vanuit Lanaye naar het zuiden om een kwartier later, stom toevallig, naast elkaar te rijden in de file bij Luik .Tjizus, je komt elkaar ook overal tegen…!

20100430FrankrijkFemmes1Braaf na elke twee uur pauzeren en rond het middaguur met z’n viertjes aan de picknick! En wie kom je daar tegen in Frankrijk langs de autobaan? Zwager Wient met gezin!

20100430FrankrijkFemmes2Rond 15.30 uur aangekomen op onze tussenstop in Vouzon . Rob en Louise sluiten zich bij ons aan (was zo afgesproken) waar we hebben overnacht in een prachtig kasteel. Voor minder doen we het niet!

20100430FrankrijkFemmes12De volgende dag op ons gemak vertrokken, na een lekker frans ontbijtje in de “salle de petit-déjeuner”. Nog één gezamenlijke stop en in de loop van de middag arriveerden we in Martal.


29 en 30 april: De aankomst!
Verslag Bart:

20100430FrankrijkFemmes9Vandaag de laatste boodschappen gedaan voordat de femkes arriveren. Dus daarna allemaal pakketten maken voor de verschillende appartementen: voor ieder franse kazen (Saint Nectaire, Cantal jeune, Cantal entre deux, Brie, Carré d’Aurillac), vleeswaren, jam, roomboter, Becel, fruit, drinken, wijn, brood (croissants, baquettes, pain en pain gris) enz. Een tafel vol rijtjes!

20100430FrankrijkFemmes4‘s Avonds komen Marie-Jeanne en Hub aan na een lange reis: “wat een prachtig landschap, wat kun je ver kijken”. Na even bijkletsen met z’n vieren lekker gegeten, zich genesteld in hun appartement en wat gedronken. Bijkomen van de toch wel vermoeiende reis.

20100430FrankrijkFemmes1130 april:
Marie-Jeanne en Hub wijden zich aan de salades met toebehoren voor de avond, Bart gaat aan de gang met de courgettesoep en haalt de streekgerechten op, die voor ons zijn gemaakt: chou farci en pounti. Vanaf ongeveer kwart over twee komen de femkes aan: na de hartelijke begroetingen eerst op zoek naar hun appartement en slaapplaats. Omdat meteen de hele Grange wordt bekeken, zijn femkes verschillende daarna de weg kwijt: waar is mijn slaapkamer nu, welke trap moet ik nemen?

20100430FrankrijkFemmes10Na enige tijd is iedereen geïnstalleerd en is er ondertussen de wijn al aangesproken. Enkelen beginnen met koffie, maar stappen dan ook maar over op de wijn! Als de laatsten zijn aangekomen (Jenny, Marjo en Willem) worden de schotels geplaatst en kan er worden gegeten. Er is meer dan genoeg, zie je wel Marie-Jeanne!

Langzamerhand verspreidt de groep zich over de Grange, ook lekker bij het vuurtje in de four à pain. Om half elf ligt ieder in bed: SLAPEN.


1 mei: Ollie, Cécile & Carla in Aurillac
Verslag Carla:

20100501FrankrijkFemmes2Na het ontbijt even naar Aurillac, het plaatsje waar we morgen ons eerste concert zullen geven.
We zijn diverse affiches tegen gekomen die ons concert aankondigden.

Eerst wat door het mooie centrum gelopen en toen ‘een rondje om de kerk’ gedaan.

Filmpje: Ollie & Cécile op een terrasje

Vervolgens een glaasje wijn gepakt op het terrasje vóór de kerk, gevolgd door een lunch op een terrasje op de markt.
20100501FrankrijkFemmes5Daar troffen we ook Maria & Harry (op de foto is zijn rug te zien) aan.
Op de foto is ook ‘onze’ kerktoren te zien.
En toen weer terug naar Martal, voor de repetitie…

1 mei: De repetitie…
Verslag Marjo, Jenny & Janny:

Zaterdagmiddag.
Na een heerlijke wandeling vanaf Hotel Du Lac richting ‘La Grange’ is de tijd aangebroken voor onze eerste repetitie in het prachtige Frankrijk van Bart en Plonie.
Het is even passen en meten, maar hebben we ooit met een mooier uitzicht onze klanken de ruimte laten vullen?
Met zachte zuchtjes van tevredenheid worden de partituren ter hand genomen.
Toch voelen we allemaal de spanning; is onze roem ons misschien harder vooruitgesneld dan onze muzikale kwaliteiten zich ontwikkeld hebben?
Maar toch: weg met die sombere, onzekere gedachten: WE GAAN ERVOOR!

20100501FrankrijkFemmes7Onze geliefde dirigente is de kalmte zelve, al ziet en voelt ieder koorlid dat dit slechts uiterlijke schijn is. Haar koor is alles voor haar.
En zoals elke ouder haar kind het mooiste op de hele wereld vind, zo wil ook Cécile alleen maar bewondering oogsten met haar (zorgen-)kindje! Dat wordt werken dus!
En werken doen we. De mis van Caplet, het Ave Verum van Poulenc, het Ave Maria van Kodály; alles wordt met veel inzet en energie gezongen, zij het niet altijd even netjes op toon en op tijd. Voor vlijt dus een dikke tien met een zoen van de juffrouw, voor netheid helaas maar een mager zesje…..(Wat een geluk dat voor de Fransman netheid geen prioriteit heeft!)
Na anderhalf uur is het voor onze dirigente genoeg geweest. “Zo zal het dan maar moeten, te verbeteren valt het nu toch niet meer. We gaan maar aan de wijn!”.
Enigszins beteuterd sluiten we onze boeken: een compliment voor geleverde prestaties zit er vandaag wederom niet in. Ook voor ons is de wijn nog de enige redding deze teleurstelling te boven te komen. “”Iemand nog vragen??”, grauwt Cécile haar schare toe. We deinzen terug en nemen ons ogenblikkelijk voor een volgende keer NOG harder ons best te doen. Wie niet wil leren, wie zichzelf niet wil verbeteren is tenslotte gedoemd in middelmatigheid ten onder te gaan. En wie zit daarop nou te wachten?

20100501FrankrijkFemmes8En dan is daar, eigenlijk onverwacht maar misschien daarom zo ontroerend, ons lijflied. Uit de losse pols, met slechts hier en daar een partituur om de onzekerheid te verzachten, zingen we in warme verbondenheid ‘The Lily and the Rose’ van Bob Chilcott.
De zorgelijke trekken in Céciles gezicht verzachten langzaam en een ontspannen glimlach kleurt haar gezicht in één lichte beweging warm en vriendelijk.
En met een “schoen gezoonge meëdskes”, met dit terloops geuite compliment, is ook voor ons de dag weer goed!


1 mei: Mannen-intermezzo
Verslag Willem:

Wat doe je vlak voor de repetitie? Natuurlijk, eerst even de kelen smeren.
In de la Grange hebben ze in alles voorzien waar de mannen behoeften aan hebben. Een open haardvuur, sterke verhalen en natuurlijk een drankjes om de sfeer wat op te leuken.
Voorzichtig wordt gestart met een vers gezet kopje koffie door onze gastheer Hub. Het open haard vuurtje knappert voorzichtig en straalt zijn nog beperkte warme uit naar de mannen. Gelukkig komt Louise langs die het een little bit cold heeft. Zo’n opmerking prikkelt de mannen en ze laten zich vervolgens niet onbetuigd.
Wil en Hub nemen dit subiet ter hand en gaan hout sprokkelen. Wil vindt via de achterburen nog een kleine houtvoorraad en komt triomfantelijk terug met ‘gestukkerd’ hout. Even later komt Wil er achter dat er ook hout naast de deur lag. Louise beaamt dit; ook zij dacht dat dit een natuurlijke afscheiding was.
Bart is intussen aangeschoven en proeft de gezellige sfeer. “Hé, Hub, kun jij wat van die kaasvlindertjes halen? Ik heb daar toch zo’n zin in” Hub veert op en komt later terug met de lentevlinders, niet in zijn buik, maar in een bakje. De wijn van de Sommeliers wordt wederom aangesproken en de verhalen worden steeds sterker.
Wouter vertelt over zijn avonturen in Italië. Als volleerd apparatenhersteller vertelt hij dat je ondanks de vele liren het toch ‘moot kinne’.
Bart verhaalt over de kerkuilen in de Grange. Lijkbleek was men toen zich dit verschijnsel voordeed, maar onze kleuren zijn intussen die van rode wijn. Het open haardvuur wordt nog eens goed opgepookt. De warmte straalt ons aangenaam in het gezicht.
Adje en Remiy schuiven ook aan met een glaasje bier. Zij vertellen over hun bezoek aan het historische stadje hier vlak in de buurt.
We komen samen tot de conclusie dat de Fransen de laatste jaren hard aan de weg hebben gewerkt zowel in letterlijke als figuurlijke zin. De Amerikaanse invloeden zijn duidelijk waarneembaar. Wij houden het vandaag bij het oude. De nostalgie van onze vakanties vroeger in Frankrijk vinden we hier weer terug.
Het haardvuur knappert nog steeds volop. De warmte straalt ons als de Zuid-Franse zon tegemoet. Martin is het toch nog niet warm genoeg en hij haalt vlug even wat warme sokken.We drinken nog een glaasje wijn van de Sommeliers de la Grange. Het is goed zo. De stemmen van de dames zijn intussen verstomd.
Tijd voor het avondeten. Santé, en nu aan de overheerlijke salade van Marie-Jeanne en de rest van de heerlijkheden.
Morgen een nieuwe dag, met voor elke man een belangrijke taak bij het concert van de dames. Wie staat er morgen bij de entree? Wie reikt de folders uit? Wie begeleidt de gasten? Wie bewaakt het geld? Wie is wc-dame (of liever -heer)?
2 mei: Concert in Aurillac: de eerste screenshots
Verslag Carla:
Was een heerljik lunch en concert in Aurillac vandaag…
… daarna moest gerepeteerd worden….
…was af en toe moeilijk te horen in die kerk….

Rosemarie:
Nou, nou dames (en heren), dat klinkt goed allemaal en het oogt zoals gebruikelijk errug sjoen!
geen wonder dat de tonen weleens wankelen- al die glaasjes wijn maken misschien toch wat onvast?
maar jullie concert was natuurlijk een groot succes mag ik hopen – het publiek zal wel bijzonder ‘enchanté’ zijn geweest met zoveel mooie dames, die ook nog eens zo stemmig gekleed en gebekt zijn!
tja en wat te denken van al die logistieke ondersteuning door de heren….ga zo door zou ik zeggen.
blijf ons verblijden met die prachtige foto’s en verhalen 🙂
Allons mesdames! Chantez!


2 Mei: Sigaar
Verslag Martin:

20100501FrankrijkFemmes1Al bijna vijf dagen niet meer op mijn gemak een sigaar te kunnen roken, begint een beetje op mijn zenuwen te werken. Gelukkig is Bart een uitzondering op de regel dat in een kooromgeving niet wordt gerookt. Dat geeft hoop. Nu nog het moment waarop ik mij rustig kan terugtrekken om van een goede havanna te kunnen genieten.
Zaterdagavond lijkt dit moment te zijn aangebroken. Terwijl Cecille achter de piano plaats neemt om `lustige trinklieder` en `zachtaardige amoureuze chansons’ te spelen stijgt de stemming zodanig dat een geruisloze terugtrekking mogelijk wordt. Stilletjes verdwijn ik via de brede oprijlaan, mijn sigaren, sigarenknipper en lucifers bij de hand.
Al lopend daalt de rust vanuit dit prachtige dorp al op mij neer. Voorbij de laatste huizen loop ik nog een tiental minuten voort, waarna ik, uitkijkend op een idyllisch dal, een prachtige zitplek ontdek. Perfect om, al mijmerend, alle geneugten van die goede sigaar tot mij te laten komen.
Terwijl de vogeltjes stilletjes fluitend op weg zijn naar hun nest, waar ongetwijfeld de warmte wacht, steek ik het vuur in mijn sigaar. Heeeeerlijk en zooooo rustgevend. Dat geldt niet alleen de aroma van dit voortreffelijk product maar misschien nog meer de stilte die ik ervaar van mijn omgeving. Ik voel mij prima.
Na ongeveer 30 minuten van deze genoegzame toestand te hebben genoten, voel ik dat het tijd wordt om de balans weer te herstellen: terugvallen in het warme bad van de groep aardige, vriendelijke en attente mensen waarmee deze reis wordt gemaakt.
Op de terugweg kom ik nog drie koornimfen tegen, die ook het genoegen van even afstand nemen opzoeken.
Even verderop zie ik de lichten van La Grange reeds oplichten, teken dat ik spoedig weer `thuis` ben.
Terug in de kamer blijkt de stemming tot nog hogere hoogtes te zijn gestegen. Vanuit een luie stoel kan ik nog een tijdje meegenieten, daarbij gesteund door het gevoel van rust dat nog lekker binnen mij nasmeult. Een mooi einde van een voortreffelijke dag.
Waar een goede sigaar toch niet goed voor is.


2 mei: Filmpje!
Verslag Carla:
20100502FrankrijkFemmes320100502FrankrijkFemmes2Zaterdag… 16.50 uur… de spanning stijgt… nog 10 minuten… dan begint ons eerste concert!
Buiten is het hels kabaal van de kerkklokken te horen terwijl de bezoekers zich ‘druppelsgewijs’ naar de ingang begeven.
Carla & Jenny staan op het kerkplein en besluiten wat actiever publiek te gaan werven. Jenny spreek argeloze voorbijgangers aan en Carla filmt…

Rosemarie:
Tjonge, jonge, dat wordt steeds maar professioneler! Nu zelfs met link naar een filmpje – en zowaar: Jenny en Carla kiezen (natuurlijk!) meteen de mooiste spetter van het dorp voor een interview! Was al dat klokkengeluid trouwens bedoeld om mensen naar jullie concert te lokken? En werd er vervolgens dan extra bevlogen gezongen?
Lieve groet, Rosemarie


3 mei: Een impressie
Verslag Maria:

Denk nou niet dat we een reis met een koor maken.
Als je door de foto’s kijkt zie je op negen van de tien foto’s mensen staan die eten en/of drinken. Dus het kan een kookclub zijn of een wijnproefclub, maar een koor…..
Gelukkig zijn er ook een paar foto’s van de kerken waar we zingen en een stel vrouwen in het zwart, al dan niet in perfecte banaanvorm opgesteld.
20100503FrankrijkFemmes2Aurillac is een leuk plaatsje, maar wel een beetje eenzaam tijdens dit 1-2 mei weekend. Het was afwachten of de fransen hun weg naar de kerk zouden vinden! Dat bleek goed mee te vallen, ook dankzij een spontane actie van Jenny, die de mensen van de straat sleurde en naar binnen dreef (gefilmd door Carla).
20100503FrankrijkFemmes3De techniek deed het ook goed, dus iedereen hoorde dat wat hij geacht werd te horen.
Het enige echte nadeel was de temperatuur in de kerk (buiten was het trouwens ook niet altijd jofel). Er waren koorleden die de neiging hadden in hun handen te gaan blazen om het warm te krijgen tijdens het concert. Hebben ze niet gedaan hoor…..
Na een opwarmend Frans diner keerde iedereen tevreden huiswaarts.
20100503FrankrijkFemmes1

Rosemarie:
Oh wat ziet dat er mooi uit!!! En als in de kerk dan ook nog het geluid even prachtig was als het licht, dan zal het musiceren een welhaast spirituele ervaring zijn geweest!


4 mei: De laatste repetitie in la Grange
Verslag Bart:

Het geluid van de sopranen, mezzo’s en alten galmen rondom de klok van 16.30 uur dinsdagmiddag door Martal. Zouden deze klanken ook al te horen zijn in Lacapelle Viescamp? Want daar is het optreden vanavond.
De gestaag vallende regen schrikt heel even van de ouverture van de repetitie. Het Gloria overstijgt het geluid van de neerplensende regen. De vogels luisteren ook met aandacht naar het aanlokkende geluid van onze Femmes. Concurrenten in de buurt?, hoor je ze kwetteren. De lente is toch onze tijd?
De temperatuur van 5 graden bewijst bijna het tegenovergestelde. De warme klanken van de dames zorgen voor het goede tegenwicht en golven over het heuvellandschap van Cantal. Hopelijk bereikt deze warmte ook de kerk van Lacapelle Viescamp.
De eerste zonnestraaltjes proberen heel voorzichtig door het wolkendek heen te breken. Of dat genoeg zal zijn, is een grote onzekerheid. Dus zullen we ons er in ieder geval op kleden, want les Femmes des Pays Bas hebben wel voor hetere vuren gestaan.
De finale vanavond kan niet meer mis als de laatste klanken van de laatste repetitie in la Grange verstommen. Een goede generale is de beste garantie voor een goede finale. Of niet soms? Zeker als we weten dat na de finale het feest gaat losbarsten in la Grange.

Femke:
Lieve meisjes, Ik ben blij dat jullie allemaal goed zijn aangekomen. Bij het zien van de foto’s op het weblog, het lezen van de verhalen en het bekijken van het filmpje van Jenny moest ik wel even slikken hoor. Fijn dat het concert goed is gegaan, toch altijd spannend in een onbekende kerk. Nog een prettig verblijf gewenst en veel succes bij de concerten! Groeten voor allen, Femke


5 mei: Evaluatie 4 mei
Verslag Bart:

Terwijl er nu buiten natte sneeuw valt en het binnen bij de kachel lekker warm is heb ik even een rustig moment om terug te kijken naar een bijzondere 4 mei in Martal.

20100505FrankrijkFemmes1Het ontbijt was weer gezellig. Plonie en Jenny hadden de tafel gedekt en vervolgens kwamen Jacquie, Helga en Nol ook om de tafel zitten. Als er iemand klaar was met z’n ontbijt werd de plaats ingenomen door een ander, want Annemien sliep nog en die wilde niemand storen. Dus schoven Maria en Harrie en Marie-José ook aan.
Daarna ‘s morgens boodschappen gedaan met Wilma, Maria en Harry in de Géant (Casino) voor de ‘bonte’ avond in La Grange na het laatste concert in Lacapelle Viescamp. Ik heb er wel een beetje het tempo erin gehouden, want anders waren we een paar uur kwijt geweest, enthousiaste reacties: dit is lekker, dat ook en dit moeten we ook meenemen.
Uiteindelijk met twee karren bijna vol naar de kassa en toen naar de Grange om alles voor de avond voor te bereiden. De boodschappen verdeeld en met iedereen die langs kwam geluncht, een herhaling van het ontbijt.

20100505FrankrijkFemmes2‘s Middags werd er in elke appartement druk gewerkt aan allerlei lekkere hapjes, gehaktballetjes werden gebraden, tonijnsalade, een vegetarische paddestoelen-abrikozen strudel, eiersalades, mozzarellasalades gemaakt, patés aangesneden, franse kazen klaar gezet, harde worsten gesneden, zoutjes in kommetjes gedaan, enz.. Louise was druk in de weer met een heerlijke vegetarische lasagne, waarvan een ieder die langs kwam een bord vol van kreeg, met heerlijke blokjes Cantal kaas.

Om half vijf moesten de femkes weer aantreden: de repetitie voor het laatste concert. Dat was nog even flink werken.
Harry en ik alvast naar de kerk in Lacapelle Viescamp om de apparatuur voor de laatste opname klaar te zetten en ruimte voor het koor te maken.

Om acht uur was iedereen in het kerkje aanwezig om in te zingen. Al na een kwartier begonnen de mensen binnen te komen, dus moest iedereen de sacristie in. Plonie en ik moesten allerlei mensen die binnenkwamen persoonlijk begroeten, ze wachtten allemaal tot we bij ze kwamen en ze hadden omhelst of een hand hadden gegeven voor ze gingen zitten. Dan blijkt dat je toch bijna iedereen die binnenkwam wel kent, op z’n minst van gezicht. Om half negen zat het kerkje vrijwel vol en was het wachten op het begin van het concert.

SONY DSC

Na een paar minuten, die natuurlijk heel lang leken, kwam het koor op: onder luid applaus werden de plaatsen ingenomen en hield Plonie, zoals bij elk concert, een korte toespraak in keurig Frans.

20100505FrankrijkFemmes3Na een paar momenten van concentratie begon het acapella concert met de mis van Caplet; de gezichten van de bezoekers werden eerst soms gefronst, er werd verbaasd gekeken of wat nors, maar na korte tijd zag je stilte, concentratie en werd er geboeid geluisterd.
Aan het einde van het schitterend gezongen concert brak het applaus los. Na tweemaal als dank daarvoor gebogen te hebben trok het koor zich terug in de sacristie. Het applaus wilde echter niet ophouden en nadat één enthousiaste luisteraar bleef doorklappen deed iedereen weer mee: de femkes moesten een keer terugkomen en er werd een toegift gegeven!
De reacties waren bijzonder en heel enthousiast: “wat een prachtige stemmen, een uitvoering van zo’n hoog niveau is nog nooit vertoond in Lacapelle Viescamp, wat prachtig gezongen, wat een bijzondere uitvoering”.
De burgemeester en loco-burgemeester vroegen meteen een foto van het hele koor om die bij een artikel in het gemeenteblad te plaatsen.
Abbé Auriant was perplex, dit had hij echt niet verwacht. en toen …de bonte avond!

Na het concert werden de tafels voorzien van de lekkere hapjes en drank. In de woonkamer bij Gerdy en Jan en die van ons stond van alles klaar en er werd heen en weer gelopen van de ene naar de andere kamer. De avond startte met een toast met ‘bubbeltjes’wijn door Annemien op het koor en de concertreis en de warme ontvangst voor haar in de groep.
Over het verdere verloop zal ik kort zijn: zoiets moet je meemaken, dat kun je met wat zinnen op het scherm niet goed beschrijven. Laat ik het er op houden dat Plonie en ik uitgebreid in het zonnetje werden gezet met o.a. een prachtig boek waarin van iedereen een foto met grappige, mooie of ontroerende stukjes waren geplaatst.
Cécile bedankte ook Remy en Rob voor hun uitstekende bijdrage aan de concerten.
Met wijn, muziek (o.a. van Jan, mijn broer) en veel gezang werd de bonte avond zeer geslaagd, de gezongen bijdragen van Rob, Helma en Marjo, begeleid door Cécile, Annemien of Wouter, zorgden voor een avond met een hoog cultureel gehalte.
Tot in de late uurtje bleef het zeer gezellig en tegen half vier ‘s nachts werd het stil in de Grange ……..


5 mei: Het begin van het einde
Verslag Carla:

Na een prachtig laatste concert gisteravond (met publiek dat regelrecht van de Fellini-set afkomstig was) hebben we officieel onze concerttour afgesloten tijdens een uitermate bonte avond die weer tot in de late uurtjes duurde.
Dat weerhield een deel van het gezelschap niet om vanochtend in alle vroegte (nou ja… 10.00 uur) hun boeltje te pakken en met een volgende tour-etappe te starten.
20100505FrankrijkFemmes5Remy & Adje vertrokken als eerste met hun caravan maar dat ging niet zomaar. Met de nodige menskracht moest auto en caravan uit de zompige wei getrokken/-duwd worden.

20100506FrankrijkFemmes3Ik stapte met Ollie, Cécile & Jacquie in de auto voor een kort uitje.

Na in de miezelregen door een dorpje te hebben gebanjerd worden we op de terugweg getrakteerd op een sneeuwbui. Nou ja…

Filmpje: Cécile, Ollie, Jacquie & Carla in auto door de sneeuw

Verslag Annemie:
O jee, voor het eerst koud bij het wakker worden in onze caravan. Even gordijntje openschuiven. Wat..? Sneeuw, overal om ons heen en dat op 6 mei?
20100506FrankrijkFemmes5
Wij hadden het plan om na het ontbijt te vertrekken om nog een weekje verder rond te toeren door het franse land. Echter…hoe moesten we die caravan uit de sneeuw trekken? Volgens de diverse deskundigen zou dat vandaag niet lukken.
Flexibel als wij zijn hadden we snel een nieuw plan klaar: vandaag naar Rocamadour en pas morgen vertrekken. Zo gezegd zo gedaan. We hebben een prachtige tocht gemaakt door een winters landschap en na 5 kwartier rijden kwamen we aan in Rocamadour. 20100506FrankrijkFemmes6Voor mij was dat wel speciaal, omdat ik er pak weg 24 jaar geleden al eens was geweest. Bovendien hadden we graag met ons koor daar een van onze prachtige koorstukken willen zingen. Een stuk van Poulenc speciaal geschreven op de zwarte Madonna van Rocamadour: Les Litanies de la Vierge Noire. Ons koor kan dat prachtig vertolken, al zeg ik het zelf!!! Overigens hebben we maar 1 pelgrim gezien en dat was toch een verschil met wat we zagen in Conques. Daar had ik veel meer het pelgrimgevoel. Dat kwam natuurlijk ook doordat we daar in die prachtige kerk gezongen hebben en echt, ik kwam daar met een gewijd gevoel uit die kerk na afloop.
Onze concertreis was geweldig en ik ben blij dat ik er bij heb kunnen zijn. Zingen in prachtige kerken in Frankrijk: mooi om mee te maken. Kortom ik heb gebofd en Martin ook!!!!
20100506FrankrijkFemmes1


10 mei: Nawoord Cécile
Verslag Cécile:

Toen de plannen voor ‘n concertreis geleidelijk aan werkelijkheid zouden worden, was ik nogal onrustig, en twijfels spookten door mijn hoofd.
Ooit heb ik gezegd:” Oh, als we die Litanies alla Vierge Noire de Rocamadour, van Poulenc eens wérkelijk daar zouden kunnen zingen, geweldig “! Dat was niet aan doveman’s oren gezegd. Onmiddellijk begonnen Plonie en Bart plannen te ontwikkelen om dit door te laten gaan. Zij hebben immers ‘n gigantisch huis in de Auvergne dat plaats zou bieden aan alle femkes met aanhang, wat ik overigens heerlijk vond, die mannen erbij. Er gaat immers niets boven ” gemengd bedrijf “!
Er werd ‘n organisatiecommissie samengesteld , en de mogelijkheid om in Aurillac, Conques en Lacapelle Viescamp te zingen werd realiteit. Mijn bedoeling om in Rocamadour te zingen was door revisie van het orgel aldaar niet mogelijk. Maar…..we zouden tóch gaan!
Het was ‘n heerlijke tijd. Mooi land, die Auvergne, onze vrije tijd was overdadig, iets teveel naar mijn gevoel. Men zag het ook als ‘n korte vakantie. Of iedereen uitgerust is??? Plonie en Bart zeker nog niet!
Het is ‘n verre reis, maar de intentie van Femmes Vocales, om daar de mensen iets moois te laten horen is m.i. goed gelukt. Laten we het heerlijke orgelspel van Remy Syrier, de warme stem van Rob Pluymen en de solisten Marie-Jeanne en Marjo uit het koor niet vergeten. De concerten waren geïnspireerd.
Vooral de St.Foy in Conques heeft op mij ‘n bijzondere indruk gemaakt. Je raakt in vervoering door zo’n sobere, maar zeer sfeervolle kerk, vooral in combinatie met de schitterende muziek, het is bijna bedwelmend.
Natuurlijk ook Aurillac, prachtig, en Lacapelle Viescamp, zeer bijzonder, door het dorpse, zeer enthousiaste publiek. Met hier en daar ‘n gulle lach liet men de soms ” moeilijke ” muziek over zich heenkomen. Ik voelde mij daar als in ‘n Italiaanse film, enig !!
De organisatiecommissie wil ik bedanken voor hun goede zorgen en nogmaals ‘n woord van dank voor Bart en Plonie; Het was goed bij jullie, het ontbrak ons aan niets en de sfeer was om nooit te vergeten.
20100507FrankrijkFemmes1


10 mei: Nawoord Plonie & Bart
Verslag Plonie:
Gistermiddag en ook vanmiddag heeft bij ons het zonnetje lekker geschenen, waar we meteen gebruik van hebben gemaakt. Kijk maar naar de foto.
Natuurlijk was het wel heel stil nadat jullie vertrokken waren, maar we werden goed op de hoogte gehouden van de vorderingen van ieders reis. Ze zijn allemaal nu goed thuisgekomen.
We gaan er tenminste vanuit dat het met de anderen die nog onderweg zijn met caravan of zoals Marie-José en Jenny, Marjo en Willem ook goed gaat.
Marie-Jeanne blijkt een oorontsteking te hebben, maar alles is verder goed.
Harry heeft de opnames beluisterd en goed nieuws: ze zijn prima. Hij gaat morgen naar Egypte….duiken. Wel heel iets anders..!
20100507FrankrijkFemmes2We hebben het nog steeds over de afgelopen week, geregeld komt er weer iets boven waar we met plezier aan terug denken of waarom we moeten lachen. Het was een fantastische week. We zitten nu lekker de Pastorale van Beethoven te beluisteren met een glaasje wijn en gezellig kaarsjes aan. Een Franse vriendin uit Martal is net weer weg. Ze hebben genoten van de optredens van FV! Pas mal du tout. hartelijke groeten, Apolonia en Bart

2013 Frankrijk

juli 2013: Tangoworkshop in Préau, Frankrijk

Za 13 juli: Maastricht-Bourgogne

Deze diashow vereist JavaScript.

20130713FrankrijkPreau1Vanochtend om 10 uur op het stationsplein Marga uit Amsterdam opgewacht die vandaag met mij mee naar Bourgondië zou liften. Zij gaat daar een workshop zang volgen en via de website van L’Hui de Preau had zij contact met mij gezocht omdat ze een lift zocht. Op ons gemak reden we via België en Luxemburg naar Frankrijk. Onderweg af en toe gestopt om te tanken en een kop koffie te drinken.

20130713FrankrijkPreau2Het was redelijk druk onderweg maar er was geen sprake van files of wachttijden voor de péage. Tot Beaune ging het dan ook zeer soepeltjes. Maar toen liep het toch nog fout…. Onze eindbestemming (in de middel of nowhere, ergens in de Morvan) was niet te vinden op m’n TomTom, dus ik had het dichtsbijzijndste gehucht Chatin als doel gekozen.

20130713FrankrijkPreau3En laat er nou 100 km oostelijker nóg zo’n dorpje
liggen….#£%$¥!  Via een grote omweg, door een prachtig landschap, kwamen we uiteindelijk alsnog waar we zijn wilden en daar stond een mooie tent op mij te wachten.

De rest van de dag/avond met Marga, Ate (Rotterdam) en Loekie (Eindhoven) op een terras bij het hoofdgebouw gezeten.
20130713FrankrijkPreau4Prachtig uitzicht op weilanden met paarden, lekker wijn, leuk gezelschap en heerlijk eten.

Later nog even voor m’n tent wat zitten lezen en om half twaalf onder m’n klamboe gekropen. Morgen om 11 uur eerste tango-workshop….


Zondag 14 juli

20130714FrankrijkPreau1Vanochtend al vroeg gewekt door de vogels die luidkeels van zich lieten horen. Na een douche naar het hoofdgebouw gelopen om te kijken of er al koffie was. En ja hoor, Emiel, de eigenaar van deze toko zat al op het terras. Een hele tijd met hem zitten praten over het landgoed, de omgeving en zijn leven hier (sinds 13 jaar).

20130714FrankrijkPreau2Later kwam Ate die ik gisteren al had leren kennen, bij me zitten en met hem heb ik ontbeten en lang zitten kletsen terwijl het terras zich langzaam vulde met de andere gasten die voor het ontbijt verschenen. Er is een relaxte sfeer hier, waarin niets moet. Ik schat in dat er z’n 50 gasten zijn maar omdat het terrein zo groot is heb je geen last van elkaar.

20130714FrankrijkPreau3Om 10 uur begonnen de eerste workshop maar ik hoefde pas een uur later te beginnen, heb dus nog een uurtje lekker in de zon voor m’n tent zitten lezen.

De eerste bijeenkomst van de tangogroep stond in het teken van kennismaking, planning en tango-geschiedenis. Het lijkt een gezellige groep met diverse tango-niveaus.
20130714FrankrijkPreau4Ik ben in de gevorderdengroep (5 paren) ingedeeld en zal elke middag een les van twee uur gaan volgen. ‘s Ochtends zijn er technieklessen en ‘s avond wordt er uiteraard ook gewoon gedanst op milonga’s.

In de groep zit ook Damien, een man uit Maasmechelen die mij kent uit de Roeie Zaol in Maastricht. Ik kan mij hem niet herinneren maar het is natuurlijk wel handig om straks wat workshops in de Euregio met hem te kunnen volgen…

20130714FrankrijkPreau5Tot aan de lunch voor m’n tent lekker in de zon zitten lezen (‘De nacht der tijden’ van Antonio Muñoz Molina, een lekkere dikke pil) en na de lunch op het terras gewoon weer verder gegaan waar ik gebleven was.

20130714FrankrijkPreau6Eigenlijk is het hier te warm voor mij (zo’n 30°C) maar dankzij een behoorlijke bries is het net vol te houden en kunnen mijn witte benen wat bijbruinen.  Het eten is prima hier. Alles is vers en lekker en boven de bar hangt een namenlijst waarop je gewoon streepjes zet voor de drank die je consumeert. Dat smaakt naar meer!
De middagworkshop duurde 2 uur en was behoorlijk intensief. We zijn met 5 paren en krijgen volop aandacht van René & Gabriëlla, onze docenten die op een relaxte manier lesgeven in een voormalige stal die tot een sfeervolle salon is omgebouwd.

20130717FrankrijkPreau5Na het diner op het terras aan de achterkant van het hoofdgebouw weer lang buiten nagetafeld en vervolgens tot een uur of twaalf gedanst. Er werd veel neo-tango gedraaid en dat vind ik toch wel érrug leuk.

Na een laatste glas wijn op het achterterras in het donker, maar bijgelicht door duizenden sterren, de weg terug naar m’n tent gevonden.


Maandag 15 juli

20130715FrankrijkPreau1Gisteravond besloten om de ochtend-tango-sessies te laten voor wat ze zijn want omdat ze van 11-12 uur plaatsvinden en ik daarna weer om 16.00 uur paraat moet zijn voor de ‘echte’ workshops heb ik te weinig tijd om nog van de omgeving te zien.

Vanochtend na het ontbijt wel nog even een Hatra-yoga-uurtje meegepikt en daarna met m’n autootje noordwaarts gereden. Over smalle landweggetjes, door donkere bossen, langs pas gemaaide akkers en dat alles heuvel op heuvel af. Het was prachtig weer dus alle ramen gingen open en de stereo idem dito! Het lijkt hier veel op het Zuid Limburgse landschap, alleen dan wat opgerekt in verticale richting.

20130715FrankrijkPreau3Onderweg bij een supermarktje wat lunchspullen gekocht en  uiteindelijk uitgestapt voor een korte klim naar de Rocher de la Pérouse, een rotsige top met mooi uitzicht op het zuidelijk deel van de Morvan. Ik ontmoette er een Franse opa met kleinzoon die aan het morksen was om het kind goed op de foto te krijgen. Dat lukte niet helemaal en hij was dan ook helemaal verguld toen ik aanbood om een foto van hen samen te maken. We hebben er meteen maar een hele fotosessie van gemaakt en zo kon ik meteen mijn Frans weer wat ophalen (“Vous êtes trés gentille, madame”).
Daarna weer terug de auto in, op weg naar Saut de Gouloux waar het riviertje de Caillot via een waterval(letje) in de Cure uitmondt. Daar heb ik een flinke boswandeling gemaakt.

20130715FrankrijkPreau2Uiteindelijk was ik net op tijd terug in Pré voor de workshop waar ik wederom heerlijk gedanst heb op prachtige muziek. Een van onze cursisten woont hier in de buurt en vierde ‘s avonds haar 25-jarig huwelijksfeest met de vrienden uit haar dorp. Ze had haar tangovrienden ook uitgenodigd om het feest wat op te pimpen. En dat is aardig gelukt. De gasten kregen eerst een korte tangoles aangeboden waarbij wij assisteerden en de rest van de avond werd gewoon op alle soorten muziek gedanst. Nooit gedacht dat ik ooit op hakken op klassieke popnummers zou swingen….


Dinsdag 16 juli

20130716FrankrijkPreau1Het lijkt alsof ik al weken hier ben en ik zou het ook wel even langer hier kunnen uithouden. De dagen volgen elkaar op volgens een vast stramien. Lekker vroeg wakker worden door het geluid van de zomer en de warmte van de stralende zon. Dan douchen en als eerste op het voorterras aan de koffie om m’n mails en het nieuws te lezen, m’n blog bij te werken, foto’s uploaden etc.

20130716FrankrijkPreau2Dan komen langzaamaan de anderen uit hun tenten/kamers en dan is het tijd voor melk met muesli en wat stokbrood met Franse kaas. Terwijl de anderen zich klaarmaken voor hun workshops pak ik wat fruit van de fruitschaal, trek m’n bergschoenen aan en vertrek met m’n rugzak naar de parkeerwei.

20130716FrankrijkPreau3
Vandaag naar het zuiden gereden en de Mont Beuvray beklommen. Dat betekend anderhalf uur gestaag klimmen door voornamelijk loofbossen en als beloning een mooie top vanwaar een prachtig uitzicht. Ik heb er een hele tijd in de zon gezeten en m’n fruit opgegeten.  Daarna op m’n elfendertigste afgedaald en net op tijd in Préau terug om nog gauw te douchen en ‘n tangojurkje aan te trekken.

20130716FrankrijkPreau4Onze danszaal is een oude schuur met aan de ene kant een poort en andere een raam, dus dat trekt lekker door en houdt het enigszins koel. Dat is ook wel nodig want er wordt hard gewerkt in zo’n workshop en je danst toch de hele tijd tegen een ander (warm) lijf aan

20130715FrankrijkPreau4Na twee uur is het dan tijd voor een glas wijn op het terras waarna er een practicum (voor zowel beginners als gevorderden) volgt. Dat duurt dan tot etenstijd (op het achterterras) en dan is er weer een milonga van half tien tot half twaalf. Nadeel (of voordeel?) van deze dagindeling is overigens wel dat ik niet (te) veel wijn kan drinken om te voorkomen dat ik ‘s avonds ga zwabberen op de dansvloer.
20130716FrankrijkPreau5Desondanks hebben we het erg gezellig hier. Vanavond hebben we veel lol gehad om een workshop ‘Voller leven met de Nieuwe Aardefrequenties’ die deze week hier wordt gegeven. De workshopleidster houdt nl elke avond voor de liefhebbers een ritueel bij zonsondergang in de wei waarbij een vuurtje wordt gestookt van plakken gedroogde koeienmest (van Poolse, blije (!) koeien) en waaraan ook schuim van gekookte boter, rijstkorrels en gezongen mantra’s te pas komen. Dat bleken vanavond  ook mooie ingrediênten voor een hilarische tafelconversatie…


Woensdag 17 juli

20130717FrankrijkPreau1Vanochtend meteen na het ontbijt naar het noorden vertrokken met het dorpje Vézelay als eindbestemming.  Vandaag was het warm, érg warm, en ik wilde toch wel even de basiliek bezoeken en verder van daaruit een wandeling in de omgeving maken.

20130717FrankrijkPreau2De basiliek was mooi; groot, leeg en sober, precies zoals ik kerken graag zie.  Vézelay zelf bleek erg toeristisch en hoewel het nog steeds een heel oud, rustiek dorp is, was de sfeer nogal Valkenburgerig.

Ik hield het dus al gauw voor gezien en nadat ik bij de boulanger wat lunchspullen gekocht had ben ik weer in m’n auto gestapt en iets zuidwaarts gereden om vanaf Saint-Père via Nanchèvre naar Domecy-sur-le Vault te lopen.  Het was een prachtige (Grand Randonnée) route die langs korenvelden, wijngaarden en door mooie loofbossen liep.

20130717FrankrijkPreau3Het was ondertussen bloedheet geworden maar zolang ik maar in beweging bleef was het goed te doen.

Domecy-sur-le Vaul bleek een nogal doods gehucht te zijn (zoals er zoveel zijn in deze streek) en ook de kerk lag er nogal shabby en uitgestorven bij, al had het glas-in-lood nog niets van zijn glans verloren.
Bij de kerk op een muurtje geluncht en toen weer (in uptempo) de terugtocht aanvaard want ik moest op tijd voor de tangoworkshop terug in Préau zijn. Dat lukte maar nét allemaal; kon net nog even douchen en wat anders aantrekken.

20130717FrankrijkPreau4De workshop en het aansluitende practica waren weer leerzaam, inspannend en gezellig.

Na het diner werd de film ‘El abrazo’, over de tango in Buenos Aires, gedraaid en daarna hebben we weer lang gedanst.  Het zijn korte nachten hier; laat naar bed en vroeg weer op. Gelukkig slaap ik goed en wordt ik niet wakker van het nachtelijk gebalk van de ezel en het gehinnik van de paarden.


Donderdag 18 juli

20130718FrankrijkPreau1Vanochtend braaf de techniek-workshop gevolgd en na de lunch met Ate een paar uurtjes er tussenuit geknepen om in het Lac de Pannesière te gaan zwemmen.

20130718FrankrijkPreau2Het is een groot meer dat we zowat voor ons alleen hadden. In het spiegelgladde, warme water lang gezwommen En later op de oever op liggen drogen.
Toen weer naar Préau terug gereden waar ik op tijd moest zijn voor de tangoworkshop.

20130718FrankrijkPreau3Tijdens het diner begon het plotseling te regenen en dat ging later over in zwaar onweer. Ik Ik lag ondertussen in m’n tent op bed omdat ik me niet zo lekker voelde. Maar met een lekker muziekje op de achtergrond en een dik boek (‘Bal masqué van Elia Barceló) in m’n handen was het prima vol te houden.
Toch later op de avond, toen ik me weer wat beter voelde, weer naar de salon gaan tango-en en dáárna nog met Ate een nachtelijke wandeling door de miezerregen gemaakt.


Vrijdag 19 juli

20130719FrankrijkPreau1Vannacht laat gaan slapen en vanochtend toch weer vroeger wakker. Nog een hele tijd onder mijn klamboe blijven liggen suffen, samen met een grote spin die boven mijn hoofd bengelde.

Eigenlijk wilde ik vanochtend voor het laatst gaan wandelen maar toen ik met m’n bergschoenen aan op het terras zat te ontbijten hoorde ik dat er om 9 uur een Zumba-workshop was. Dat had ik nog nooit gedaan en ik was eigenlijk wel nieuwsgierig of ik dat leuk zou vinden.

20130719FrankrijkPreau2Gauw terug naar m’n tent dus om wat sportkleren aan te trekken en mij daarna een uur in het zweet gezumbaad. Erg vermoeiend maar ook érrug leuk. Misschien toch maar es kijken of ik dat straks ook in Maastricht kan gaan doen.

Ik had om twaalf uur met Ate afgesproken om weer te gaan zwemmen maar eerst reden we in zijn Saab naar Vauclaix om daar op een zonnig terras te lunchen. Aansluitend doorgereden naar ‘ons’ strandje en naar het eiland midden in het stuwmeer gezwommen. Dat was nog een hele afstand waarbij ik regelmatig dacht dat we het niet zouden halen want afstanden zijn moeilijk in te schatten als je zo midden in een groot meer zwemt.

20130719FrankrijkPreau3Maar we haalden het, en ook terug bleek geen probleem. Op de oever weer lang liggen opdrogen en kletsen om vervolgens met een rot vaart terug naar Préau te rijden omdat ik om 4 uur weer mijn (laatste) tango-workshop had.

20130719FrankrijkPreau4Deze laatste avond van de werkweek stond in het teken van presentaties van de verschillende workshops; de boetseerclub, de fotoclub, de aardstralen-club, de zangclub en tot slotte ook de tangoclub. We moesten voor het publiek een tango-demonstratie verzorgen en Domien & ik brachten het er redelijk van af. En daarna was het tijd voor wijn, muziek, dans, etc. En dat alles in de sfeervolle boerderij en de hof, tuin en weien eromheen. Erg gezellig.

Toch nog redelijk op tijd naar bed gegaan want ik wilde om 6 uur op voor een laatste zwempartij met Ate in het meer. En na het ontbijt dan weer terug naar Maastricht.

2014 Languedoc

Mei 2014: Te voet van Carcassonne naar Hans & Gemma in Puimisson

Deze diashow vereist JavaScript.

Za 3 mei: Carcassonne

20140503Languedoc1Vroeg op vandaag en al om 8 uur de lucht in bij Eindhoven. Tja, en nog geen twee uur later zit je dan in Zuid Frankrijk. En weer een uit later checkte ik in bij m’n hotel aan de oostelijke oever van de Aude, de rivier die de stad doormidden snijdt, met aan de westkant de Ville Basse (Benedenstad) en in het oosten La Cité de Carcassonne, een middeleeuwse ommuurde stad op een heuvel die bijna volledig bewaard is (Unesco-monument).

20140503Languedoc7Onderweg naar m’n hotel kwam ik langs een soort museumpje waar ik in gesprek raakte met de beheerster die blij was met haar eerste ‘klant’ van vandaag. Ondanks mijn waarschuwing dat mijn Frans beperkt is begon ze enthousiast aan een spreekbeurt over de benedenstad van Carcasson. Gelukkig sprak ze niet het dialect van hier en kon ik haar redelijk goed volgen.

20140503Languedoc3Alhoewel m’n hotel aan de voet van de heuvel van de citadel ligt had ik nog even geen trek in dit toeristische trekpleister dus na het inchecken pakte ik m’n klein rugzakje (ik heb 2 versies bij me) en stak de rivier over op weg naar de binnenstad.

20140503Languedoc4Ik wilde daar even een terrasje pikken, wat boodschappen doen en de toren van l’Eglise Saint Vincent beklimmen vanwaar je een prachtig uitzicht op de omgeving zou hebben, aldus mijn museummevrouw. En ze had gelijk, na 234(!) hoge treden werd ik op een prachtig uitzicht naar allen kanten getrakteerd.

20140503Languedoc5Veel steegjes en 2 terrasjes later was het tijd om weer terug de rivier over te steken om naar de burcht te klimmen. Helaas was ik daar niet de enige. Het was er vergeven van de toeristen met alle bijbehorende voorzieningen en activiteiten, een soort middeleeuws Valkenburg. Ik nam de wat rustigere ‘buitenring’ maar halverwege was ik het toch helemaal zat en verliet ik de burcht aan de andere kant om daar weer af te dalen naar m’n hotel. Hier had ik echt helemáál geen zin in.

20140503Languedoc6In m’n hotel de boodschappen uitgeladen en vervolgens op een huurfiets gestapt en zuidwaarts gefietst, ik had behoefte aan rust en leegte.

20140503Languedoc7Ik was al gauw buiten de stad en het werd een lekkere fietstocht met een aangename temperatuur, veel zon en nog meer wind die maakt dat ik het eerste uur alle zeilen moest bijzetten om vooruit te komen. Ja, zo’n Mistral is leuk, maar je moet ‘m niet tégen hebben, Mon Dieu, quelle tour de force!

Maar goed, de terugweg was (dus) een stuk relaxter, met wind méé over een prachtig weggetje langs de westelijke oever van de Aude. Helemaal goed.20140503Languedoc8

In het centrum nog even langs een flappentap gefietst en toen terug naar huis om in de lounchehoek in de hoteltuin tussen de cipressen lezend van de laatste zon te genieten.

20140503Languedoc9Nicole Senden:
Hoi Carla, Het is fijn om je weer te lezen.
Geniet ervan!
Ik geniet van jouw tekstuele vondsten en, zoals Nanny al zei van de mooie foto’s.
Ammezeer je.
x Nicole

Nanny:
Dankjewel, voor je inspirerende verslag en prachtige foto’s.
Poen,
Nanny


Zo 4 mei: Zondag in het zuiden…

20140504Languedoc1Vanochtend al vroeg na het ontbijt vertrokken en onder een strakblauwe lucht, vergezeld van de Mistral, Carcassonne noordwaarts langs de oostoever van de Aude verlaten.
20140504Languedoc2Vervolgens liep ik lang langs het Canal du Midi en het was een mooi pad daar langs het water, met zo af en toe een bootje, hier en daar een sluis en genoeg mooie plekjes om tussendoor even uit te rusten.

20140504Languedoc3Ik had de natuur al die tijd voor me alleen maar dat veranderde toen het kanaal naar het oosten afboog en ik verder naar het noorden wilde.

Dat betekende dat ik een tijdje langs een gewone weg moest lopen waar de nodige zondagsrijders voorbij kwamen. Maar het was er mooi en met m’n Franse playlist in m’n oren was het prima te doen.

20140504Languedoc4Vanaf Villalier kon ik weer alternatieve veldwegen nemen en liep ik verder van dorp naar dorp; het ene nog uitgestorvener dan het andere.

Het heuvelachtige landschap was erg afwisselend, met natuurlijk veel wijngaarden maar ook korenvelden, bosjes en rotspartijen.

20140504Languedoc5Aan het eind van de middag arriveerde ik in Caune de Minervois waar ik een kamer in een sfeervol hotelletje geserveerd had. Het is een oud krakkemikkig middeleeuws hellingdorp met een grote Romaanse abdij.

20140504Languedoc6Na het inchecken een rondje door de smalle en steile steegjes gelopen en toen terug naar de hoteltuin waar ik onder de linden -en kastanjebomen heb zitten lezen.

Later binnen in het restaurant een ‘Assiette de Pays’ gegeten waarbij een retsina-achtige wijn werd geserveerd. Vreemd…


Ma 5 mei: Fuckin’ fridge

20140505Languedoc1Vanochtend eerst maar eens rustig ontbeten en nog een hele tijd in de tuin zitten lezen. Ik raakte in gesprek met Jacques, een taxichauffeur van een jaar of vijftig, die veel wist te vertellen van deze streek, over het landschap en de druiventeelt (machinale versus handpluk, fermentatieprocessen, etc) Maar ook de eerste ėn tweede wereldoorlog passeerden de revue, evenals de problemen van grensbewoners in oorlogstijd (Oekraïne, Lotharingen, Heerlen, you name it…). Kortom, genoeg gespreksstof en goed voor m’n Frans vocabulaire 😉

20140505Languedoc2Op weg naar Olonzac zag ik in de verte, ik schat z’n 40 km naar het zuiden, de Pyreneeën liggen, die zich als een lang lint met witte bovenkant langs de horizon slingerden. Héél mooi en indrukwekkend, die besneeuwde toppen.

Maar ondertussen moest ik de vaart erin houden want mijn eindbestemming lag 32 km verderop (de langste etappe deze week).

20140505Languedoc3Ondertussen was het hier behoorlijk warm en brandde de zon op m’n armen. De wind zorgde gelukkig voor voldoende verkoeling en maakte dat het een prima wandelwagen werd.

Halverwege, in Olonzac, wat geld gepind en lang met een krantje op een terrasje gezeten. En ook even verder, in Oupia, weer even op een kerkpleintje blijven hangen en wat fris gedronken.

20140505Languedoc4Maar toen was het ook tijd en moest er geklommen worden, door de bossen omhoog naar een top met grote witte windmolens. Dat klimmen vond ik prima maar ik ben niet zo kapot van bossen (vind die al gauw te saai) en ik was dan ook blij toen ik na de afdaling weer in het open veld kwam, tussen de wijngaarden en olijfboomgaarden. Genieten!

Na een hele tijd was het weer tijd voor een tussenstop. Deze keer op het kerkpleintje in Mailnac waar ik zowaar even op een bankje in de zon rechtop in slaap gevallen ben. Mijn natuurtalent om op de meest onmogelijke plekken in slaap te vallen laat me ook hier niet in de steek..;-)

Naarmate de dag vorderde vertraagde m’n tempo, ik heb hier immers alle tijd van de wereld, en aan het eind van de middag slenterde ik op m’n elfendertigste als een soort Zwiebertje 2.0 Bize-Minervois binnen. Wederom een middeleeuws dorpje waar ik een chambree d’hôte gereserveerd had.

20140505Languedoc6Ik werd welkom geheten door Dennis & Hillary, een Schots echtpaar, dat alles in het werk stelde om het mij naar m’n zin te maken. Dat liet ik mij natuurlijk lekker aanleunen en even later zat ik met een glas witte wijn en wat knabbels aan het ieniemienie-golfslag(!)zwembadje in de zon. Het was nog goed heet en zo af en toe stapte ik het zwembad in om af te koelen. Zwemmen zat er helaas niet in, het was meer een kwestie van je afzetten tegen de ene smalle kant en dan oppassen dat je niet tegen de ander kant aan knalde. Maar het water was lekker fris, de zon heerlijk warm, de wijn lekker lekker en ik heerlijk lui na deze inspannende dag.

Ondertussen waren Dennis & Hillary binnen bezig met een kleine koelkast waar ze op de overloop maar geen goed plekje voor konden vinden. Dennis: “We’re argueing where to put the fuckin’ fridge”. Hillary: “No, we’re having a debate…and I’m winning.” Ik stelde voor om hem in een kleine nis te zetten maar dat kon niet volgens Dennis “cause there isn’n any electricity”. Gelukkig slikte ik m’n voorstel om even samen een nieuw stopcontact aan te leggen nog nét op tijd in; ik heb vakantie tenslotte!

‘s Avonds in het dorp waanzinnig lekker gegeten. Alleen jammer dat ik Barbara Streisand er via de speakers gratis bij kreeg (sorry, Hilde).


Di 6 mei: Tramontana
20140506Languedoc1Zo zonnig als het gisteren was, zo bewolkt was het vanochtend. En de wind (blijkt de ‘Tramontana’ te zijn, een variant van de ‘Mistral’) deed weer gezellig mee. Maar gelukkig was het niet koud, dus prima wandelweer.
Onderweg in Villespassans even gestopt om een stokbroodje (‘pèng’ zeggen ze hier) en wat Roquefort te kopen voor de lunch. Het was lekker lopen in het heuvelachtige landschap waar de wijngaarden afgewisseld werden met rotspartijen

20140506Languedoc2Ik arriveerde al vroeg in de middag in Castelbouze, een gehucht bij Saint-Chinian waar ik in de Chambre d’Hôte van Marianne & Hennie (tip van Hans) zou overnachten. Ik trof er op dat uur van de dag niemand aan maar dat was verder geen probleem, ik settelde me met m’n iPad op een stoeltje in de zon aan de overkant van de straat en daar troffen M&H mij aan toen ze een uurtje later aan kwamen rijden. Ik kreeg een prachtige kamer toegewezen in hun mooi, stijlvol huis waar vroeger ooit een rijke wijnboer zetelde.

20140506Languedoc3Vanuit mijn ramen had ik een prachtig uitzicht over de wijngaarden en de daarachter gelegen rotshelling maar desalniettemin ging ik al gauw plat voor een korte siësta.

Daarna weer even het zoveelste vakantiewasje gedaan want ik heb maar een minimale garderobe bij me omdat ik die spullen allemaal op m’n rug mee moet sjouwen. Om diezelfde reden had ik ook geen huidverzorgingsspullen bij me, maar op mijn leeftijd bleek dat toch geen goed idee te zijn; mijn huid zag er na een paar dagen uit als een verdroogde druif en voelde aan als schuurpapier dus ik moest vandaag toch echt even ergens wat dagcreme kopen.

20140506Languedoc4Dat zou moeten lukken in Saint-Chinian waar ik inderdaad een half uur lopen later een goed geoutilleerde farmacie aantrof. Het duurde even voordat ik een keuze had gemaakt uit het uitgebreide assortiment crèmes, lotions, milks, etc en de drogist vatte dat blijkbaar op als een teken dat hij hier te maken had met iemand die nog wat te leren had en verblijdde me welwillend met een lading proefmonsters van dagcrèmes, nachtcrèmes, rimpelvullers, oogwallenverplatters, oogledenverhogers, lippenbalsems, etc. En dat moest ik allemaal meeslepen!

20140506Languedoc5Op een terras aan het door linden omzoomd dorpsplein heb ik daarna nog lang zitten bijkomen van e.e.a en zitten lezen en niksen. De terugweg duurde wat langer dankzij de alcohol in m’n benen maar ik genoot er niet minder van.

Terug in Castelbouze de helft van de monsters op m’n gezicht gesmeerd en de rest voor ‘s avonds en de volgende ochtend bewaard; ik ga dat echt niet allemaal meeslepen…

20140506Languedoc6Marianne was ondertussen druk bezig in de keuken en ritselde tussendoor nog even een taxi voor me want m’n plannen voor morgen zijn aangepast. Ik laat me eerst een flink stuk zuidoostwaarts rijden en loop dan van daaruit weer naar het noorden want dat lijkt mij een leukere route. Change of plans…moet kunnen..n’est ce pas?


Wo 7 mei: Laatste etappe

20140507Languedoc2Vanochtend, in afwachting van m’n taxi, eerst maar eens m’n gemak op het terras met uitzicht op de wijngaard ontbeten.

Gisteren had Marianne via het antwoordapparaat van het plaatselijk taxibedrijf een taxi voor me geregeld, maar toen die vanochtend niet kwam en Marianne nog eens belde bleek dat ze hun antwoordapparaat nooit afluisterende. En eerder dan vanmiddag zouden ze me ook niet kunnen ophalen. Tja, dat schoot niet op natuurlijk. Gelukkig wilde Hennie wel als taxichauffeur fungeren en reed hij me in z’n jeep-achtige auto naar Cazouls-les-Béziers.

20140507Languedoc3Van daaruit liep ik noord-westwaarts het dal van de l’Orb in, een rivier met bij de brug die ik over moest enkele mooie meertjes waar ik pauzeerde.
20140507Languedoc4Toen verder door het open landschap, via Thézan-les-Béziers en Pailhes naar Puimisson waar ik rechtstreeks naar de watertoren toe kon lopen waarachter het huis van Hans & Gemma lag.

Na een gezamenlijke kop koffie even een late siësta gehouden en toen was het tijd voor het eerste glas wijn van de dag, waarna er nog meer volgden…
20140507Languedoc5Tot zaterdag blijf ik hier in Puimisson maar ik stop nu met deze blog; even 2 dagen helemaal niks…

Rosemarie:
Hey Carla,
ga lekker genieten van Franse rust! Als je zin hebt ma naar de film “Tracks” – vrouw in haar eentje, met drie kamelen en een hond, te voet door de Australische outback. Sluit misschien wel lekker aan op je eigen wandelervaringen hè!
Liefs,
Rosemarie

Carla:

Ja, leuk!
Reserveer jij svp voor maandag?
poen,
Carla

Nanny:

Leef Carla,
bedankt voor je blog en foto’s.
Geniet van 2 dagen niks??????!
Poen,
Nanny